zaterdag 19 augustus 2017

Mal Evans: de stille kracht achter de schermen bij The Beatles

Mal Evans, al menigmaal dook zijn naam op in mijn blogjes over The Beatles. Achter de schermen speelde hij een belangrijke rol in het bestaan van de band. Hij was assistent-road manager, manusje van alles, bodyguard, vertrouweling en zelfs...medecomponist, zonder dat hij daar ooit openlijk de credits voor kreeg. John, Paul, George en Ringo waren zeer op hem gesteld. Mal Evans kreeg als één van de weinige mensen ter wereld de kans om de opkomst (én ondergang) van The Beatles van heel dichtbij mee te maken. Zijn eigen bestaan eindigde helaas ook op trieste wijze. Deze week duiken we in het leven van Mal Evans en de belangrijke rol die hij achter de schermen bij The Beatles speelde.




Groot Elvis-fan
Malcolm (Mal) Frederic Evans werd op 27 mei 1935 geboren. In Liverpool, net als The Beatles. In 1961 ontmoette hij zijn toekomstige vrouw, Lily, op de kermis van New Brighton dat aan de overzijde van de Mersey ligt. Het paar trouwde al snel en kreeg een zoon, Gary. Het gezin streek neer in een woning aan Hillside Road, een kleine straat die uitkomt op het drukke Menlove Avenue, waar John Lennons tante Mimi in die tijd nog steeds woonde. Iedere ochtend ging Mal trouw naar de posterijen waar hij als telefoonmonteur werkte. In zijn vrije tijd luisterde hij graag naar Elvis-platen.

Mal met Lily en Gary


Portier bij de Cavern Club
Ergens in 1962 maakte Mal een pauzewandelingetje door het centrum van Liverpool en kwam hij terecht in Mathew Street. Daar hoorde hij muziek uit een ruimte schallen. Nieuwsgierig als hij was, daalde Mal de trappen van de Cavern Club af en zag hij een plaatselijke band die hem niet bekend voorkwam. Ook al was hij enorme Elvis-fan, Evans concludeerde dat deze Beatles toch ontzettend goed klonken. Mal besloot vaker naar The Beatles te komen kijken en knoopte regelmatig een praatje aan met Paul McCartney en George Harrison. Het was Harrison die concludeerde dat Mal met zijn lengte van nagenoeg 2 meter prima dienst kon doen als portier bij de Cavern Club. En zo vervulde Mal al snel de vacature die er was. Daar zag hij de populariteit van zijn favoriete bandje al snel groeien.

Met George Harrison


The Gentle Giant
Steeds vaker stak Mal de handen uit de mouwen wanneer de vaste chauffeur en sjouwer van de band, schoolvriend Neil Aspinall, hulp nodig had of verhinderd was. Ringo Starr, die niet lang daarna bij The Beatles zou komen drummen, vertelde ooit in een interview dat Mal, die ook wel The Gentle Giant werd genoemd, met gemak Pauls grote basversterker optilde en in de bandbus schoof. Iets dat niet veel mensen hem nadeden. Paul McCartney memoreerde ooit hoe Mal op een avond hun bus naar huis moest rijden. Tijdens de lange rit, in slecht weer, sprong er iets tegen de voorruit, waardoor een aantal grote barsten hem als chauffeur het zicht ontnamen. Mal twijfelde geen seconde en sloeg met één beweging de voorruit uit de bus en reed in weer en wind, onder ijskoude omstandigheden, de band veilig terug naar Liverpool.

Zit je kraag goed?



De krant en een paar sokken
In 1963 ging Evans officieel voor The Beatles werken. Hij werd onmisbaar, zowel tijdens opnamesessies, waar hij assisteerde met de thee, of soms een instrument bespeelde, als tijdens tournees. Daar beschermde hij de bandleden met zijn enorme postuur. Mal werd een manusje van alles, iemand die dag en nacht voor John, Paul, George en Ringo klaar stond. De man die zorgde dat hun instrumenten goed stonden op het podium, hun stropdassen recht zaten vlak voordat het showtime was, de assistent die anoniem naar de plaatselijke winkel kon om de krant of een paar sokken te halen, de man die direct met de verbanddoos klaarstond als er een pleister nodig was. Jarenlang was Mal een verlengstuk van The Fab Four. Een taak die hij met plezier en toewijding uitvoerde.




Angstige momenten in Manila
Tijdens de laatste desastreuze tour-momenten die The Beatles in de zomer van 1966 in Manila beleefden, ving Evans letterlijk de meeste klappen op, tijdens het tumultueuze vertrek dat de Fab Four ten deel viel. Toen The Beatles weigerden op te komen draven bij een lunch van Imelda Marcus, werden zij letterlijk het land uitgeslagen en -getrapt. Toen iedereen eenmaal veilig in het vliegtuig zat, werd een aantal leden van de staf weer gesommeerd uit te stappen. Evans maakte daarbij angstige moment door en riep over zijn schouder Tell Lil I love her. Het liep met een sisser af en Mal kon veilig mee naar huis vliegen. Nadat The Beatles stopten met hun tournees bleef Mal bijna dagelijks aanwezig in de studio's. Inmiddels woonden John, George en Ringo in grote landhuizen op het platteland bij Londen. Wanneer het drietal na een opnamesessie weer naar huis werd gereden, dook Evans met McCartney (die in Londen bleef wonen) het nachtleven in.

Met John Lennon tijdens de opnames van Sgt. Pepper


Paul McCartneys favoriete reismaatje
In november '66 vlogen Mal en Paul naar Kenia, voor een gezamenlijke vakantie. Het is leuk dat daar nog een 8mm-[filmpje] van bewaard is gebleven. Op 2:00 zien we Mal duidelijk in beeld, genietend van de trip door Ambosali National Parc:





Met Brian Wilson bij The Mama's & The Papa's
Op de terugweg, in het vliegtuig, inspireerde hun gesprek over een peper- en zout-stelletje (Salt and Pepper) McCartney tot de titel Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band. Al eerder dat jaar vergezelde Mal Paul in Frankrijk en Spanje op korte tripjes. In het voorjaar van 1967 was Evans er in Los Angeles getuige van hoe Paul McCartney op bezoek ging bij leden van The Mama's & The Papa's, waar Brian Wilson aanwezig was, die met The Beach Boys werkte aan het album Smile. Toen Paul dat jaar het tijdelijk zonder conciërge of huishoudster moest stellen, trok Evans bij hem in op 7 Cavendish Avenue om de boel daar draaiend te houden.




Mal was werkelijk overal present
Er zijn eindeloos veel verhalen over Mal Evans en The Beatles. Hij was erbij toen de groep in Griekenland op zoek ging naar een eiland om een commune te starten, hij vloog met Paul McCartney naar Nice om de videoclip van The Fool On The Hill op te nemen, hij was degene die alvast vooruit reisde naar de ashram van de Maharishi in India om te inspecteren waar The Beatles terecht zouden komen. Het was ook Mal Evans die als één van de weinigen aanwezig was bij het huwelijk van Paul en Linda op 12 maart 1969.



Mal's Silver Hammer
Als we specifiek kijken naar wat Mal Evans op muzikaal gebied bijdroeg aan The Beatles dan is dat toch een aardige opsomming: hij zong mee op Yellow Submarine, speelde orgel op You Won't See Me, harmonica op Being For The Benefit Of Mr. Kite, sloeg mede het slotakkoord in A Day In The Life aan, waarop hij ook tellend richting de wekker is te horen, nam de tamboerijn op Dear Prudence en de trompet op Helter Skelter ter hand, droeg bij aan You Know My Name en What's the New Mary Jane. Op Maxwell's Silver Hammer horen we The Gentle Giant in het refrein met "bang bang" de klus klaren. Als componist zou Mal, zittend aan de piano naast McCartney mee hebben gewerkt aan Fixing A Hole en het titelnummer van Sgt. Pepper. In zijn dagboeken schreef Evans over deze ervaringen. Ook over de belofte van Paul McCartney dat hij royalties zou krijgen. 

Ideeën vastleggen met Paul McCartney


38 pond per week
Hoewel Evans een niet weg te denken factor was in de persoonlijke levens van de vier Beatles, bleef hij daarvoor het schamele salaris van 38 pond per week ontvangen. Of de bandleden, die zich verre van financiële zaken hielden, dat zelf ooit geweten hebben, is de vraag. Mal en zijn gezin hadden het niet breed en de financiële problemen namen toe, toen The Beatles uit elkaar vielen. Mal werd ontslagen door de omstreden Apple-manager Allan Klein. Hoewel Mal zich nog voorzichtig bezig hield met het produceren van een aantal acts zoals Badfinger, Splinter, Keith Moon en Jackie Lomax, was hij zijn bijzondere baantje bij The Beatles kwijt. Wel fungeerde hij nog als assistent bij de opnames van Harrisons All Things Must Pass en Lennons John Lennon & The Plastic Ono Band. Met George Harrison schreef hij nog het nummer You And Me Babe, dat op Ringo's album uit 1973 terecht kwam.




De stoppen sloegen door
Evans scheidde in 1973 van zijn vrouw en verhuisde naar Los Angeles. Daar ging het bergafwaarts met hem. Officieel was hij nog getrouwd met Lilian, al woonde hij in LA in een motel, samen met zijn nieuwe vriendin Fran Hughes. Ook werkte hij aan een boek, getiteld Living The Beatles's Legend. Kort voor Kerst 1975 stuurde Lilian hem het officiële scheidingsverzoek. Dat deed bij Mal alle stoppen doorslaan. De dagen erna raakte hij onder invloed van valium. Zijn vriendin belde co-auteur John Hoernie, die hem naar bed hielp. De conversatie liep uit de hand en Mal greep een luchtpistool. Er ontstond een worsteling tussen de twee. Fran belde in paniek de politie. Evans werd onder schot gehouden en gevraagd zijn pistool te laten vallen. Dat weigerde hij, in zijn verwarde toestand. Toen hij het wapen op de agenten bleef richten, vuurden zij zes kogels af, die hem fataal werden. De agenten wisten niet dat Evans slechts een luchtpistool bij zich droeg. Het mag een in-trieste samenloop van omstandigheden genoemd worden.




Een koffer vol schatten
Mal werd op 7 januari 1976 gecremeerd in Los Angeles. Daar was geen ex-Beatle bij aanwezig. George Harrison maakte 5000 pond over aan de familie, om de kosten op te vangen. Evans' as die naar Engeland verstuurd werd, raakte zoek in de post. In 1986 ontdekte men een koffer in de kelder van een New Yorkse uitgever, met een aantal persoonlijk eigendommen. Het waren onder andere Mals dagboeken en een aantal handgeschreven songteksten van John Lennon en Paul McCartney. De erven Evans lieten deze items voor hoge bedragen veilen. Voor Mal maakte het allemaal niets meer uit. The Gentle Giant was niet meer.











zaterdag 12 augustus 2017

Come and Get It: de perfecte demo waarmee Paul McCartney Badfinger in het zadel hielp

In zijn boek Revolution in the Head noemt schrijver Ian MacDonald het de beste onuitgebrachte Beatles-song ooit. Paul McCartney draaide de demo in een uurtje in elkaar, terwijl hij wachtte op de andere drie Beatles. De band aan wie hij het nummer weggaf, gooide er hoge ogen mee en onder Beatlesfans is het een geliefd nummer: Come and Get It. Deze week een kijkje achter de schermen bij de totstandkoming van dit McCartney-juweeltje.





Het was een productieve week in de EMI Studio's
We gaan terug naar Londen, naar juli 1969. Eindelijk was het een beetje zomers aan het worden in de Britse hoofdstad, terwijl The Beatles in St. John's Wood hard werkten aan Abbey Road, het album dat hun laatste langspeler zou worden. Het was al een productieve week geweest voor The Beatles. In Studio Two en Three werkten ze aan Come Together. Gelukkig had John Lennon ook weer eens wat aangeleverd sinds hij in april met The Ballad of John and Yoko op de proppen was gekomen. Ook deed Paul een nieuwe poging om de vocalen van Oh! Darling uit zijn tenen te persen en zodoende te perfectioneren. De band experimenteerde bovendien met de solo's op The End. Kortom: er werd hard gewerkt.





John Lennon keek toe vanuit de control room
Op donderdag 24 juli arriveerde Paul McCartney als eerste van de vier Beatles in de studio, eigenlijk zoals bijna altijd. McCartney, de workaholic, de muzikant die altijd maar wilde spelen en opnemen. Paul gebruikte die extra tijd voorafgaand aan de sessie om ideeën uit te werken, een beetje in te spelen of te zingen of....om demo's te maken. Die middag deed hij dat ook. Hij nam een nummer op dat hij pas geschreven had. Eigenlijk wilde hij het liedje nog wel aanleveren voor het album Abbey Road, maar hij besloot uiteindelijk om door te schuiven naar een andere band. Inmiddels was John Lennon ook gearriveerd om zich in de control room te installeren en mee te kijken en luisteren met Paul, die in zijn eentje aan de slag ging.

Paul McCartney, 25 juli 1969


Alles was in een uurtje gebeurd
Zittend achter de piano speelde en zong Paul het nummer Come and Get It in. Zoals vaker, moet hij in zijn hoofd al helemaal gehoord hebben hoe het resultaat moest gaan klinken. De volgende stap was het toevoegen van de maracas, ook wel sambaballen genaamd. Daarna nam Paul plaats op de drumkruk van Ringo's kit en speelde hij de drumpartij in. We weten dat Paul geen onverdienstelijk drummer was. Zo speelde hij ook de drumpartijen in van Back In The USSR en Dear Prudence. Op het Wings-album Band On The Run en later solowerk is Paul ook veelvuldig drummend te horen. Als laatste stap hing Paul zijn bas om en speelde hij de baspartij in. Het had, ook bij Beatlesopnamen, Pauls voorkeur om zijn basspel tot het allerlaatste te bewaren, zodat hij (luisterend naar alles dat al op tape stond) volop kon improviseren. Alles was in een uurtje gebeurd. Heel graag had ik hier de prachtige demo die Paul maakte gedeeld. Het nummer verscheen in de jaren '90 op Anthology 3 van The Beatles, maar is om auteursrechtelijke redenen van YouTube verwijderd. Je kunt de track vast vinden op Spotify




Paul McCartney bedacht de nieuwe bandnaam
Come and Get It werd in stereo gemixed en Paul kreeg een kopie mee, die hij kon laten horen aan de leden van de band The Iveys. Een band waarmee hij in aanraking was gekomen dankzij een tip van Beatlesroadie en assistent Mal Evans. Ruim een week later zat hij achter de knoppen toen de bandleden de demo noot voor noot kopieerden bij het inspelen. Niet alleen gaf Paul de band instructies over de manier waarop zijn nummer gespeeld moest worden, hij deed ook de suggestie de bandnaam te veranderen in Badfinger. Een pakkend woord dat nog in Pauls hoofd zat, vanwege de werktitel van With A Little Help From My Friends. Dat nummer heette eerst Badfinger Boogie. Ook Pauls advies om een andere naam aan te nemen werd opgevolgd. Onderstaand [filmpje] bevat opnamen van de sessie die Paul met de leden van Badfinger had. We horen eerst Paul op leadvocals, waarna Ron Griffiths (geen groot zanger) de solostem overneemt. Luisterend naar de opname begrijpen we waarom Griffiths niet door McCartney werd uitverkoren tot zanger:



Uiteindelijk koos Paul Tom Evans als zanger. Griffiths verliet de band nog voor de single [filmpje] uitkwam:





The Magic Christian
Come and Get It kwam pas rond de jaarwisseling uit. Waarom dat zo lang moest duren, weet ik eigenlijk niet. De single verscheen in december in de UK en na de jaarwisseling in de VS en werd in beide landen een top 10-notering. Misschien had de late release iets te maken met het feit dat het nummer gekoppeld werd aan de film(soundtrack) van The Magic Christian. In de komische verfilming van de gelijknamige roman uit 1959 speelden Peter Sellers en Ringo Starr de hoofdrol. De film ging in december in Engeland in première. Badfinger nam in 1979 een nieuwe versie van de hit op, met dit keer een andere leadzanger. Inmiddels was er al heel wat voorgevallen in de band, die het ongeluk aan zich had kleven. Met Badfinger liep het dan ook heel slecht af, dramatisch zelfs, maar dat heeft alleminst gelegen aan de doorbraak die de band door Paul McCartney op een presenteerblaadje kreeg aangereikt. 





zaterdag 5 augustus 2017

Hoe John, Cynthia, George en Pattie Beatlemania ontvluchtten op Tahiti

Schreef ik vorige week nog over de vakantieavonturen van de piepjonge George Harrison en Paul McCartney, deze week blijven we in zomerse sferen en gaan we opnieuw met twee Beatles op vakantie. Het mag wel even wat lichtvoetiger hè, deze weken!


Veel veranderd
Hoe veel kan er veranderen in vijf, zes jaar tijd? Voor The Beatles gold: alles. Inmiddels hoefden The Fab 4 niet meer, zoals de liftende Paul en George destijds, bibberend van de kou op de tribune van de plaatselijke voetbalclub te slapen. Of te verregenen in een tentje op het erf van een Welshe familie. In 1964 waren The Beatles wereldsterren. Hun overvolle agenda's lieten nauwelijks ruimte om daar van bij te komen. Vakanties waren er maar nauwelijks, maar werden wél gepland. Door manager Brian Epstein. Die trok bewust het duo Lennon en McCartney uit elkaar en stuurde John met George op vakantie en Paul met Ringo.


Uitgezwaaid op Hawaii
Op 2 mei 1964 vlogen John en Cynthia met George en Pattie via Amsterdam naar Hawaii. Twee dagen na aankomst op het paradijselijke eiland volgde een vlucht naar hun uiteindelijke bestemming: Papeete in Tahiti. Hier zien we het stel afscheid nemen van de fans en de pers op Hawaii. We horen George nog vragen of de pers hen met rust wil laten: [filmpje]




Tijd voor vakantie
De twee Beatles werden zo'n beetje naar de meest afgelegen eilanden ter wereld gestuurd, midden in de stille oceaan, ten noordoosten van Nieuw-Zeeland. Zouden ze daar in ruim drie weken kunnen bijkomen van wat de afgelopen maanden hen gebracht hadden? Hun eerste nummer 1-hit met I Want To Hold Your Hand in de VS, hun glorieuze landing op 7 februari op JFK Airport in New York, de eerste Amerikaanse concerten en het optreden in de Ed Sullivan Show. In maart stroomden de boekingen uit Australië, Nederland, Denemarken, Hong Kong en Zweden binnen. Tegelijkertijd werkte de groep aan een nieuw album en een film. Op 4 april stonden The Beatles op nummer 1, 2, 3, 4, 5, 31, 41, 58, 65, 68 en 79 in de Amerikaanse Hot 100 Chart. Het was een gekkenhuis, het werd kortom tijd voor vakantie.

George tussen de tropische planten

Reizen met een schuilnaam
Terwijl Paul en Jane met Ringo en Maureen naar St. Thomas, één van de Britse Virgin Islands, vlogen, zetten John en George voet aan wal op het tropische Tahiti. George had zijn kersverse vriendin Pattie Boyd bij zich. Het stel had elkaar leren kennen tijdens de filmopnames van A Hard Day's Night. Boyd was net 20 en vanuit haar modellenwerk in de orkaan terechtgekomen die Beatlemania heette. Een plek die Cynthia Lennon, Johns eerste vrouw al akelig vertrouwd was. In haar memoires vertelt Pattie dat het stel in Tahiti onder schuilnamen geboekt waren, John en Cynthia waren Mr. & Mrs. Leslie. George was Mr. Hargreaves en zij Miss Bond. Na aankomst werd het viertal naar Papeete gereden om daar aan boord te gaan van een oude vissersboot. Het plan was om te gaan varen tussen de vele eilanden in de Stille Zuidzee.

Cynthia en John op Tahiti

Tropische storm op volle zee
Eenmaal op zee sloeg het weer om en belandde de boot, met een crew van 6 locals aan boord, in een tropische storm. Het viertal moest plat op het dek liggen, toekijkend hoe de crew de enorme golven probeerde te trotseren. Na een uur ging de storm liggen en viel iedereen uitgeput in slaap. De volgende ochtend legde het schip aan in de baai van één van de prachtige eilanden in de omgeving. Pattie vertelt in haar autobiografie dat ze er genoten van de witte stranden en de palmen. Het stel bracht de tijd door met snorkelen, zonnen, lezen en gitaarspelen. John Lennon schreef teksten voor zijn boek A Spaniard In The Works, geïnspireerd door de boeken van Arthur Conan Doyles Sherlock Holmes die aan boord lagen. Het resulteerde in zijn korte verhaal The Singularge Experience of Miss Anne Duffield met ene Shamrock Womlbs in de hoofdrol. In het manuscript lezen we het gebruikelijke creatieve onzin-Engels van John Lennon:

Manuscript van The Singularge Experience of Miss Anne Duffield 

Lennon als missionaris
Wanneer de boot weer koers zette richting een volgend eiland, schoten dolfijnen langszij. Op één van de eilanden zouden John en George, met de zwarte pruiken waarmee de dames incognito hadden gereisd een 8mm-filmpje hebben gemaakt over een missionaris. Lennon komt daarbij uit de zee lopen om de plaatselijke inboorlingen te bekeren. Zou dat filmpje nog bestaan of zich in één van de privécollecties van The Beatles bevinden? In ieder geval is er een foto bekend van de verklede Harrison en Lennon:



Prachtige beelden
We kunnen blij zijn met het feit dat de vakantievierders een 8mm-camera bij zich hadden. Hiermee werden prachtige beelden van de trip vastgelegd. Ik kan er met een warm gevoel naar kijken: vier jonge mensen die de wereld aan hun voeten hebben liggen en plezier maken op een boot. De ernst van het leven nog ver te zoeken, de zomer onbezorgd: [filmpje]




zaterdag 29 juli 2017

Over de grote vakantieavonturen van de jonge George Harrison en Paul McCartney

Zo midden in de zomer is het altijd fijn om reisverhalen te schrijven. Het wordt hier stil in de stad. Iedereen vliegt uit en geniet van twee of drie welverdiende vakantieweken. Deze week moest ik ineens denken aan een ontzettend leuk reisavontuur dat Paul McCartney en George Harrison als jonge jongens beleefden. Hoewel beide Beatles later de meest complexe onderlinge relatie kregen, waren zij juist de oudste vrienden binnen de band. Twee vrienden die in de zomer van 1958 samen op de bonnefooi, al liftend, op vakantie gingen. Het werd een aandoenlijk avontuur.




Mogen wij onze tent bij uw boerderij opzetten?
Vijftien en zestien jaar jong waren George en Paul toen ze het plan opvatten om samen op pad te gaan. De jongens belandden al liftend vanuit Liverpool in het plaatsje Harlech, pittoresk gelegen in Snowdonia National Park in Wales. Hemelsbreed streken ze zo'n 120 ten zuidwesten van Liverpool neer. Paul en George keken wat rond in Harlech en vroegen tenslotte bij een boerderij of ze hun tentje op mochten zetten op het land van de boer. John Brierley, de toen zestien jaar oude zoon in het gezin, herinnerde zich dat Paul en George zich installeerden in een gammel tentje. 's Avonds goot het van de regen en de vrouw des huizes besloot de arme tieners een slaapplek in een huisje op het erf aan te bieden.

Paul (midden) en George met vermoedelijk één van de familieleden


Buddy Holly en Little Richard op de gezinspiano
De jongens, die geen cent te makken hadden, maakten dankbaar gebruik van de gastvrijheid van de Welshe boerenfamilie. Ze sliepen in een tweepersoons bed en mochten kostenloos meeëten. Zoon John en zijn jongere broer Bernard vonden het wel gezellig, met twee leeftijdsgenoten over de vloer. Hij herinnert zich hoe Paul en George op zijn gitaar speelden, waarbij de linkshandige Paul de gitaar om moest draaien. Ook de piano werd volop bespeeld. Paul deed zijn best op een Little Richard-imitatie en vooral ook op het nummer Think It Over van Buddy Holly, dat nét verschenen was. Dat moet ongeveer zo hebben geklonken die zomer: [filmpje]




Snooker en Skiffle
In de muziekkamer stond tevens een biljart. Terwijl Elvis' eerste elpee Rock 'n' Roll onophoudelijk uit de speakers van de draaitafel knalde, speelden de broers eindeloos snooker met hun logés. John Brierley maakte zelf deel uit van een skifflegroepje, The Vikings genaamd. Hij besloot Paul en George mee te nemen naar een optreden in de plaatselijke Queens Hotel Pub. Daar mochten Paul en George, met geleende gitaren, een paar liedjes met de band meespelen. Het hotel staat er tot op de dag van vandaag, hoewel het een desolate indruk wekt. Het is vast niet één van de reguliere oorden die door fans in het voetspoor van The Beatles bezocht worden. Maar wie deze zomer in de buurt is, gaat natuurlijk een kijkje nemen!

Queens Hotel, Harlech - Wales

De vakantie in Wales smaakte naar meer
Hoe en wanneer Paul en George weer in Liverpool belandden, vertelt de geschiedenis niet. Wel hadden ze de vrijheid geroken en besloten ze een jaar later, in de zomer van 1959 opnieuw samen op pad te gaan. Ditmaal werden er heel wat meer kilometers afgelegd. Bij vertrek op zaterdag 15 augustus was het plan om dwars door Engeland te reizen. Het stel besloot eerst naar Sandy Bay Holiday Camp Exmouth in Devon te liften. Dat was de plek die George kende van een aantal vakantietripjes die de Harrisons naar de Engelse zuidkust hadden gemaakt. In hun rugzakken duwden ze een handdoek, zwembroeken, twee setjes kleding, een tandenborstel en tandpasta, een kam en haarvet. Ook de gitaren gingen mee. Net als een camera, sigaretten en 2 pond 10 per persoon. Al liftend legden ze de eerste dag ruim 300 kilometer af. Een hele prestatie, als je bedenkt dat er nog geen snelweg in Engeland te vinden was in die tijd.




Een teken van leven voor het thuisfront
Eenmaal aangekomen in Exmouth schreef George een ansichtkaart aan zijn moeder:




Dear Mum,
We arrived here at 12.30 p.m. (Sunday) after an easy days hitching. 
We left Pauls at 8.0, and stayed Bed + Breakfast at RADSTOCK (Just further past “The Red Lion”). Left there at 8.30, and here we are. Everybody today was surprised to see that we had got that far in a day. Pretty good. We might nip off to TORQUAY tomorrow, and then who knows where we might get to after that? We have been laughing on the way down at things, especially at the women whos house what as how we stayed at. I will send more cards on our travels
Cheerio for now
George + Paul





Spaghetti en rijstepap uit blik
In een interview vertelde George dat hij in Radstock met Paul in de avondschemering een dame aansprak, met de vraag of zij een slaapplek voor hen wist. De vrouw nodigde de twee jongens bij haar thuis uit, gaf ze een bed en een ontbijt en hielp ze de volgende ochtend weer op weg. De jongens hoefden niets te betalen. Toen ze even uitrustten in een pub, onmoetten Paul en George een dronken man, die zich voorstelde als Oxo Whitney. Het was John Lennon die, vele jaren later, deze Oxo Whitney ten tonele voerde in zijn boek A Spaniard in The Works vol kolderieke onzinverhalen en woordgrappen. Hij liet zich inspireren door het verhaal van George en Paul. Volgens George passeerden de twee op weg naar het zuiden de plaats Paignton, niet ver van het grotere Torquai aan de Engelse zuidwest-kust. Het stel voedde zich door blikjes Smedley's spaghetti en Ambrosia rijstepap van de plaatselijke levensmiddelenwinkel, te verwarmen op een piepklein brandertje.



Verbrande billen
In Paignton was het geld op, dus sliepen Paul en George op het strand. Eenmaal in Noord-Devon namen ze de veerboot naar Wales, op weg naar Pwllheli, waar Paul een kennis had die in één van de Butlins vakantieparken werkte. De vrienden meldden zich in Chepstow bij de politie, om te vragen of ze in een cel mochten overnachten. Ze werden weggestuurd. Uiteindelijk belandden ze, met permissie, op één van de harde banken in het plaatselijke voetbalstadion. Paul en George doorkruisten Wales deels door mee te rijden met een vrachtwagen. Zittend op de accu verbrandde Paul zijn achterwerk toen de rits van zijn broek sluiting maakte met de batterij. Het weer en de financiële voorraden werden er niet beter op en al liftend, dwars door Snowdonia, moesten de avonturiers het 28 uur zonder eten stellen.



Te laat thuis
Eenmaal aangekomen in het Butlin's vakantiepark, kostte het enige moeite om, als inbrekers, binnen te komen. De jongens hadden geen rode cent en mochten zodoende niet blijven. Dus zetten ze koers naar Harlech, naar het vriendelijke boerengezin waar ze het jaar daarvoor zo gastvrij waren ontvangen. De ontvangst bleek nu niet minder hartelijk. Paul en George verbleven nog drie nachten bij de Bierleys en zetten uiteindelijk weer koers naar Liverpool. George moest 22 augustus terug zijn voor een optreden met het Les Stewart Quartet. Dat optreden miste hij, omdat het vinden van een lift terug naar Liverpool moeizamer bleek dan gedacht. Het leven van lifters gaat niet altijd over rozen.

zaterdag 22 juli 2017

Hoe Old Brown Shoe een enorme bevalling bleek voor The Beatles

Laatbloeier George Harrison begon pas voorzichtig liedjes te schrijven toen The Beatles hun naam al lang en breed gevestigd hadden. Met het duo Lennon/McCartney in de band, moet het voor Harrison best intimiderend geweest zijn om ook eens wat op papier én vervolgens op de plaat te krijgen. We weten dat hij bijna moest vechten om de aandacht van Lennon, McCartney en producer George Martin.


Interessanter dan de A-kant
Wat pakte het uiteindelijk allemaal mooi uit, want het was George Harrison die in de tweede helft van de jaren '60 langzaam opbloeide als songschrijver en die glorieerde op het album Abbey Road: Something en Here Comes The Sun bleken prachtige parels op de laatste plaat die The Beatles opnamen. Vandaag wil ik stilstaan bij een wat minder bekend nummer dat George in de nadagen van The Beatles schreef. Het was er eentje die slechts op de B-kant van één van de laatste Beatlessingles kwam, voordat de band uit elkaar viel. Volgens velen was de compositie zelfs interessanter dan die op de A-kant.




Old Brown Shoe borduurde tekstueel verder op Hello Goodbye
De piano was een hoogst ongebruikelijk instrument voor George Harrison om liedjes op te schrijven, maar in februari 1969 legde hij zijn handen op de toetsen en bedacht hij een interessant, uiterst ritmisch loopje. Het was bluesy, maar was luchtig tegelijk. Misschien kwam het door de 'feel', die iets van een shuffle had. Het loopje beviel George en hij improviseerde er op verder. In de tekst zocht hij naar tegenstellingen, een beetje zoals Paul McCartney dat eerder deed in Hello Goodbye, maar dan op een iets minder voor de hand liggende manier. I want a love that's right, but right is only half of what's wrong. I want a short haired girl, who sometimes wears it twice as long. George besloot zijn ideeën vast te leggen in een demo, waarop hij zingend en pianospelend te horen is. Krachtig, zelfverzekerd. Old Brown Shoe was geboren. [filmpje]




Experimenten in de kelder van het Apple-gebouw
George bracht zijn nieuwe nummer in op 27 januari 1969 tijdens de Let it Be-sessies die inmiddels van de kille Twickenham-studio's verplaatst waren naar de ruimte in de kelder van het Beatleshoofdkwartier aan Savile Row. In de Apple-studio speelde George zijn compositie voor aan de bandleden. Er volgden pogingen, samen met Billy Preston op orgel, om het nummer met de groep te spelen. Op de uitgelekte opnamen hoor ik dat Ringo, wellicht geïnspireerd door het stuwende pianoritme, eerst een Get Back-achtige roffel onder Old Brown Shoe legde. Als je de opname hoort, begrijp je dat George ontevreden. It's all too much, moet George gedacht hebben.

De Get Back-sessies in de intieme studio's van Apple aan Savile Row


Ringo kreeg de feel maar niet te pakken 
Op 28 en 29 januari onderamen The Beatles nieuwe pogingen om de Harrisong de juiste feel te geven. Ringo worstelt verder met het ritme. De roffel wordt vervangen door een swing, hetgeen alle power uit de song haalt. Op weer een andere poging horen we Ringo in half-time een tevens wat halfslachtige beat slaan. Het wilde gewoon niet lukken, kunnen we wel concluderen. Luister maar mee, vanaf ongeveer 00:40 seconden [filmpje]:




George speelde op zijn 26ste verjaardag een demo in
Een kleine maand later, probeerde George het nog eens. Op 25 februari, zijn 26ste verjaardag, speelde hij zelf een demo in van Old Brown Shoe. We horen George zichzelf zelfverzekerd begeleiden op de piano. De overdubs bestonden uit smaakvol gitaarwerk. Het resultaat was een krachtige demo, die Harrison zijn bandleden onder de neus moet hebben geduwd: Hier, zo wil ik dat het klinkt. George was een enorme perfectionist en toen hij het op 16 april voor elkaar kreeg dat The Beatles een nieuwe gezamenlijke opnamepoging zouden doen, maakte hij die ochtend nogmaals een demo van zijn compositie. 's Avonds namen The Beatles Old Brown Shoe op in vier takes. Uiteindelijk moest John Lennons slaggitaarspel sneuvelen om plaats te maken voor George op Hammond-orgel.


De single-release


Als een trein
Met het ritme en de feel kwam het uiteindelijk helemaal goed. Old Brown Shoe werd gekozen als de B-kant van de single-release van The Ballad of John and Yoko. Critici noemden het Harrison-nummer interessanter dan de A-zijde die volledig door John en Paul was ingespeeld en -gezongen. George speelde Old Brown Shoe vele jaren later nog eens live gedurende zijn tournee door Japan in 1991. Daar stond hij zij aan zij met Eric Clapton op het podium en koos hij volop voor de nummers die hij als Beatle schreef. Ik vond een mooie en goed in beeld gebrachte liveversie van Old Brown Shoe, die op 29 november 2002 gespeeld werd in de Royal Albert Hall. Het was precies een jaar na het overlijden van George. Een all star-band vertolkte tijdens dat herdenkinsconcert een mooie versie van Old Brown Shoe. Gary Brooker verzorgde de vocals. Een energieke versie, die loopt als een trein. Het kost even wat moeite, maar dan heb je ook wat. [filmpje]





zaterdag 15 juli 2017

Hoe Ticket To Ride The Beatles weer een stap verder in hun creatieve proces bracht

Een paar weken geleden schreef ik over de enige single in de platencollectie van mijn ouders. Op de B-zijde stond Yes It Is. Een toch wat obscuur, maar zeer interessant liedje dat eigenlijk altijd in de schaduw is blijven staan bij de A-zijde van de release waar het deel van uit maakte. Deze week draai ik de single uit 1965 om en luister ik nog eens goed naar Ticket To Ride. Een nummer dat eigenlijk best lastig met andere Beatlesliedjes te vergelijken is. Het nummer lijkt qua stijl en aanpak een enorme stap voorwaarts, wanneer je het vergelijkt met wat The Beatles daarvoor deden.


Het waren productieve dagen in Studio 2
Ticket To Ride was de eerste Beatlessingle van het nieuwe jaar. Het nummer kwam in Engeland uit op 9 april 1965; in Amerika met Pasen. Dat was 10 dagen later. Een maand of twee eerder werd het opgenomen in de EMI-studio's aan Abbey Road. Die studio's werden overigens pas in 1970 omgedoopt tot Abbey Road Studios, na het verschijnen van het laatste, gelijknamige Beatlesalbum dat er opgenomen werd. Op maandag 15 februari 1965 streken The Beatles neer in Studio 2 om te werken aan een nieuw nummer dat voornamelijk door John Lennon geschreven was. De sessie begon 's middags om half drie. Tegen kwart voor zes stond het nummer op de band en hoefde het alleen nog maar afgemixed te worden. 's Avonds werd er nog gewerkt aan Pauls Another Girl en I Need You, dat door George geschreven was. Het waren nog steeds enorm productieve dagen in Studio 2.

Februari 1965, bij de EMI Studio's aan Abbey Road


Het Engelse publiek kreeg op 3 april de primeur
De groep werkte in die periode aan de soundtrack bij hun tweede speelfilm Help! Dagelijks moesten er meters gemaakt worden, want op 23 februari zouden de opnames voor de film starten. Overigens had Help! aanvankelijk de werktitel Eight Arms To Hold You. De band playbackte op zondag 28 maart drie nummers voor het televisieprogramma Thank You Lucky Stars in de Alpha Television Studios in Birmingham. Op 3 april werd de opname uitgezonden en kreeg het Engelse publiek Eight Days A Week, Yes It Is en Ticket To Ride te zien. De laatste twee nummers moeten haast wel een primeur geweest zijn; de single was nog nét niet uit.

Paul, George, Ringo en John bij de repetitie op zondag 28 maart 1965 bij Thank You Lucky Stars


Ringo liet de drums achter de tel hangen
Ticket To Ride was best een interessant nummer, zeker voor die tijd. Na het welluidende gitaarintro dat George Harrison op zijn 12-snarige Rickenbacker speelde, worden we door Ringo Starr meegenomen in een heel bijzonder ritme. Het is geen beat die rechttoe-rechtaan gespeeld wordt, maar een ritme dat met een lome 'feel' haast achter de tel de riff van Harrison volgt. De drums hangen als het ware in het nummer. Onderstaand filmpje legt de samenhang tussen de gitaarrif en het ritme uit. [filmpje]



Eén van de meest inventieve ritmes op een Beatlesnummer
Het drumwerk op Ticket To Ride mag zeker tot de meest inventieve ritmes gerekend worden die Ringo in zijn bestaan als Beatle speelde. Het was overigens Paul McCartney die claimde dat hij Ringo op het idee had gebracht. George Harrison had echter een andere versie van het verhaal. Hij vertelde ooit dat hij geïnspireerd werd door de manier waarop John Lennon het intro ritmisch speelde. Daar verzon hij de bekende gitaarmelodie bij. Dat inspireerde Ringo Starr vervolgens tot de bijzondere drumpartij. Ik moet zeggen dat het aannemelijk klinkt! In dit leuke filmpje is Ringo, jaren later, in gesprek met Dave Stewart (ex-Eurythmics) en analyseert het tweetal het originele ritme van Ticket To Ride. Stewart vertelt dat menig drummer met wie hij speelde moeite had om die trage drum-feel goed te spelen. [filmpje]





Ritmisch gebeurt er van alles in Ticket To Ride
Ritmisch gebeurt er nog meer in dit nummer. Hebben de coupletten en refreins hetzelfde typische, hinkstapsprong-achtige ritme, in de bridge (I don't know why she's riding so high) gaat het ineens verder in dubbel tempo. In de break valt het ritme weer terug en bij het outtro (My baby don't care) komt er tenslotte een swingende tweekwartsmaat bij, die verdwijnt in de fade-out. Als luisteraar worden we door Ringo hierdoor eigenlijk continu bij de les gehouden. McCartney zei daarover in zijn biografie Many Years From Now:

I think the interesting thing was a crazy ending: instead of ending like the previous verse, we changed the tempo. We picked up one of the lines, 'My baby don't care,' but completely altered the melody. We almost invented the idea of a new bit of a song on the fade-out with this song; it was something specially written for the fade-out which was very effective but it was quite cheeky and we did a fast ending. It was quite radical at the time.

Ringo in zijn element, 1965


Ticket To Ride was een instant hit
De nieuwe Beatlessingle sloeg aan. In Engeland schoot Ticket To Ride direct naar de eerste positie van de hitparade, om daar drie weken te blijven staan. In Amerika werd de song ook nummer 1. Daar hield het nummer het slechts een week op de hoogste positie uit. Het was ook één van de weinige Beatlesnummers die langer dan 3 minuten duurden. The Beatles speelden Ticket To Ride veelvuldig live in 1965, onder andere tijdens hun concerten in de Hollywood Bowl en tijdens het legendarische optreden in Shea Stadium voor ruim 55.000 uitzinnige fans. Dat was op 15 augustus van dat jaar. De opname laat zien en horen dat The Beatles zelfs onder de erbarmelijke omstandigheden, waarbij ze zichzelf nauwelijks hoorden, in staat waren het nummer zuiver te spelen. Het was schreeuwen -en rennen- voor je leven. [filmpje]




zaterdag 8 juli 2017

Waarom het Ringo Starr lukte in 1973 zowel John, Paul als George in zijn studio te krijgen

77 wordt hij dit weekend: Ringo Starr. En wat een krasse knar is hij nog. Met zijn All Starr-band heeft hij de nodige optredens in de planning en er schijnt ook weer een nieuw album uit te komen. Voor de blog van deze week ga ik even terug naar 1973. Dat voorjaar vatte Ringo namelijk het plan op om zijn eerste echte soloplaat op te nemen. Al in 1970, toen The Beatles als band hun laatste adem uitbliezen, bracht Ringo twee albums uit. Dat waren echter platen met covers. Best smaakvolle albums trouwens, al blijven de beperkte vocale capaciteiten van Ringo mij als luisteraar altijd wel een beetje in de weg zitten.

Ringo, oktober 1973

Heb je nog een nummer voor me liggen?
Op Sentimental Journey zong Ringo de favoriete oude krakers van zijn moeder. Beaucoups of Blues bevatte songs in het door Starr zo geliefde Country & Western-genre. Begin 1973 werd het dus tijd voor een échte soloplaat met nieuw materiaal. En wat doe je dan, als je zelf niet zo heel veel talent bezit om liedjes te schrijven en nog goede maatjes bent met die andere drie? Dan bel je op en vraag je of ze nog iets voor je op de plank hebben liggen. Of iets voor je willen schrijven. Zo geschiedde. Het maakte van de elpee Ringo een bijzonder album waarop alle ex-Beatles te horen waren.

De albumcover van de plaat die op 2 november 1973 verscheen


George belde de studio of hij ook mee mocht doen
John Lennon tekende voor de openingstrack: I'm The Greatest, een nummer dat John eigenlijk voor zichzelf schreef (beluister hier de John Lennon-versie). Het moest een humoristisch liedje vol zelfspot worden, waarin hij zong hoe hij van een Liverpools joch getransformeerd werd tot wereldster. John gebruikte één van Mohammed Ali's uitspraken om het nummer een passende titel te geven. Ringo dook met John op 13 maart in Los Angeles de studio in om dat nummer op te nemen. Toevallig was George Harrison die week ook in LA, onder meer om een album voor Ravi Shankar te produceren. Toen George hoorde dat Ringo en John aan het opnemen waren, belde hij de studio met de vraag of hij mocht aansluiten. Hell yes, tell him to get down here right away and help me finish this bridge, zou John hartelijk geroepen hebben. Dat resulteerde in de enige opnamesessie tussen 1970 en 1980 waarbij drie Beatles tegelijk aanwezig waren.

Los Angeles, maart 1973:
Ringo en John met producer Richard Perry en een tape-operator op de achtergrond.
Helaas is er geen foto waarop George ook te zien is.

Ringo wilde Photograph niet aan Cilla Black geven
Ook George Harrison leverde een bijdrage aan Ringo's album. Met wel drie nummers. Samen met Ringo schreef George Photograph. Dat deed het duo overigens al twee jaar eerder, dobberend op zee voor de kust van Zuid-Frankrijk. Ringo huurde een jacht tijdens het filmfestival van Cannes. Aan boord was ook Cilla Black, die Ringo vroeg of zij het nummer mocht opnemen. Starr wilde het echter graag voor zichzelf houden. No, it's too bloody good for you, kreeg Cilla te horen. Ik denk dat Liverpudlians dat van elkaar kunnen hebben. Het radiovriendelijke Photograph [filmpje hieronder] werd een grote internationale hit. George Harrison tekende ook voor Sunshine Life For Me (Sail Away Raymond) en You and Me (Babe) dat hij samen met Beatlesroadie Mal Evans schreef.





Paul wilde niet achterblijven en leverde ook een nummer aan
Hoewel Ringo als enige zijn vriendschap met de andere drie wist te behouden na het uiteenvallen van The Beatles, moest hij de banden met Paul McCartney begin jaren '70 wel weer een beetje aanhalen. Er zat nog wel het nodige oud zeer na de rechtzaak die Paul tegen de andere drie Beatles en hun vertegenwoordiger Allen Klein aanspande. Maar Ringo was de beroerdste niet en dook weer met Paul de studio's in. Daar zat natuurlijk ook een stukje eigenbelang bij. Hij had nummers nodig.


Linda, Paul, producer Richard Perry en Ringo tijdens
de Six O'Clock-sessie op 16 april in Londen

Paul mocht de VS niet in
Ringo lokte Paul uit de tent door hem te vertellen dat John en George al met eigen composities op de proppen waren gekomen: Jij wilt toch zeker niet ontbreken, of wel? Natuurlijk wist Ringo precies welke snaar hij bij de toch wel ijdele Paul moest raken. Dus droeg Paul Six O'Clock aan. Een nummer dat hij met Linda geschreven had. Samen opnemen in Los Angeles kon niet, want Paul mocht vanwege een zaak rond drugsbezit de Verenigde Staten even niet in. Dus werd er een sessie geboekt in de Apple Studio in Londen. Paul nam daar ook nog even een Kazoo-achtige solo (met eigen stem) op voor die andere grote hit van het album: You're Sixteen. [filmpje]



Alleen Elton John weerhield Ringo van de nummer 1-positie
Toen Ringo eind 1973 trots zijn album presenteerde, bleek het best een succes. De plaat haalde top 10-noteringen in veel landen. In Engeland kwam hij op 7 en in de VS op nummer 2 in de albumcharts. Daar kon Ringo net niet op tegen Elton Johns Goodbye Yellow Brick Road. Nummer 1-noteringen waren er in Canada, Spanje en Zweden. In ons land piekte Ringo op 7. Diverse singles van het album werden hits. Het was John Lennon die Ringo daarop een telegram zond: Congratulations. How dare you? And please write me hit song.